Dąbroszyński Folwark, który powstał w XIX wieku, przez wielu uznawany jest za dzieło architektoniczne. Znajduje się on w bezpośrednim sąsiedztwie parku górnego i drogi głównej. Zajmował się on nie tylko produkowaniem żywności,ale także jej przetwarzaniem.

W skład budynków wchodził budynek zarządcy, do którego wejście znajdowało się od podwórka. Z wyglądu przypominał obszerny dwór z gankiem i dużymi piwnicami. Po bokach tego budynku znajdowały się stajnie i obory. Nad każdym wejściem do tych budynków znajdowały się kamienne głowy zwierząt gospodarczych koni, krów itp., które wskazywały, jakie zwierze hodowlane znajduje się w danym obejściu. Dzięki temu pracownicy folwarku nie mylili się gdzie mają wejść.

Na środku podwórka folwarku znajdowała się kuźnia, która była potrzebna w gospodarstwie a nad nią znajdował się gołębnik. W wolnych chwilach kowale mogli zajmować się gołębiami, dzięki czemu szybciej płynął czas i nie było chwili na nudę.

Do folwarku należał także ogród i sad, który od strony zachodniej graniczył z parkiem dolnym. Został on oddzielony od drogi ceglanym murem. Na terenie sadu znajdował się budynek w kształcie sześciobocznej wieży z krenelażem, który jest elementem architektonicznym znajdujący się głównie na murach obronnych i basztach. Są to tzw. ząbki, pomiędzy którymi znajduje się wolna przestrzeń i podczas oblężenia ulokowani byli tam łucznicy. Krenelaże były wykorzystywane głównie w stylach średniowiecznych nie tylko w celach obronnych, ale także jako elementy dekoracyjne.

Przy folwarku znajdowała się także gorzelnia destylująca spirytus z owoców. Najczęściej do produkcji używano jabłek, które zasadzane były przy drogach (do dziś zostało wiele takich jabłoni). Stosowano także pochodzące z nadwyżek ziemniaki i zboża.

Folwark był wykorzystywany  przez Państwowe Gospodarstwo Rolne. Budynki początkowo były wykorzystywane zgodnie ze swoim wcześniejszym przeznaczeniem a więc w stajniach hodowane były krowy mleczne oraz kilka koni pociągowych które służyły jako siła pociągowa przy pracach w polu. W latach 60-tych i 70-ty  hodowano nie znaczną ilość koni zaprzęgowych które wykorzystywane były głownie do ciągnięcia bryczki. Gorzelnia nie pełniła już swojej wcześniejszej roli w pomieszczeniu tym została stworzona stolarnia, warsztat mechaniczny a także magazyn. Kuźnia początkowo spełniała swoje wcześniejsze przeznaczenie a także służyła jako warsztat dla pracowników PGR-u. W późniejszych latach zaczęła służyć jako miejsce w którym składowany był opał dla pracowników PGR.

Do dnia dzisiejszego zachowała się większość budynków folwarku. Jedne w lepszym inne w gorszym stanie. Do końca lat 90-tych folwarczne zabudowania należały do Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. 30 kwietnia 1998 roku zostały one sprzedane Grażynie i Marianowi Rałom, którzy mają zamiar zabytkowe stajnie i gorzelnię dostosować w ich funkcjonalności do tego co będzie się działo w pałacu. W planach z 1994 roku zakładano urządzeniu na folwarku przygranicznej hali targowej z kawiarenką – niestety tylko na planach się skończyło.

Trakt 4, Wydawnictwo Gorzowskie Towarzystwo Kultury, s.11
Theodor Fontane, op.cit, s.126